Over lachen met een randje, onderhuidse statements en chocola.
Het begint al bij het hek. Een moeder knikt vriendelijk naar een andere. “Wat leuk dat jullie kind nog gewoon met boterhammen komt.” De ander glimlacht. “Ja, wij zijn niet zo van die foodtrends.” Een derde schuift aan. “Mijn dochter eet tegenwoordig alleen nog maar rijstpapier met avocado. Ze heeft het zelf bedacht.”
Er wordt gelachen. Maar het is geen gewone lach. Het is de schoolpleinlach: vriendelijk, maar met een randje. Een lach die zo’n subtiele vibe uitstraalt dat jij de mindere bent, dat je vreemd bent. Geen open kritiek, maar subtiele opmerkingen die net genoeg prikken om te blijven hangen.
Stille strijd
Ouders vergelijken zonder te vergelijken. Het gebeurt misschien wel onbewust. “Wij doen geen schermtijd, alleen educatieve apps.” “Mijn zoon leest nu al AVI E6. Maar hij is ook heel sociaal hoor.” “Wij kiezen bewust voor rust in de ochtend. Geen haast, geen stress.” En jij? Misschien sta jij er wel bij met een kind dat zijn sokken als handschoenen draagt en nog druk doende is de hagelslag van zijn boterham op zijn wangen te smeren.
Je glimlacht. Je weet en voelt: dit is geen gesprek. Dit is een onderhuids statement.
En kinderen, tja, die doen wat ouders doen. Dus op het schoolplein zie je het ook bij de kinderen. Vooral bij de meiden. Niet altijd hard, maar wel scherp. “Waarom heb jij dat shirt aan? Dat had je gisteren ook.” “Wij zitten met z’n drieën. Jij was er gisteren niet.”
“Mijn moeder zegt dat jij altijd te laat bent.” Het venijn zit niet in de woorden, maar in de toon. In de timing. In de blik.
Ik zag het gebeuren op het schoolplein. Ik hoor het nu in de verhalen in mijn praktijk. De zachte uitsluiting. De stille competitie. Dat onderhuidse statement dat zich, schijnbaar automatisch, vertaalt van ‘jij bent niet goed genoeg’, naar ‘ik ben niet goed genoeg’.
#NoFilter
We zeggen vaak dat we onze kinderen leren iedereen te respecteren zoals iemand is. Het komt ook terug in de lessen op onze scholen, in gesprekken thuis, in posters in de klas. Maar kinderen doen niet wat we zeggen. Ze doen wat wij doen.
Als jij je moeder op het schoolplein hoort zeggen: “Wat leuk dat jullie kind z’n eigen stijl heeft,” terwijl ze haar ogen net iets te lang laat rusten op de glitter-Crocs van de buurvrouw, dan leer jij: dit is hoe volwassenen complimenten geven die eigenlijk geen compliment zijn. En als ze daarna zegt: “Wat een bijzondere naam, echt uniek,” met een tuitmond en een halve oogrol richting haar vriendin, dan snap je: dit is sociale acrobatiek. Kinderen pikken die codes feilloos op. Niet uit de opvoedboeken, maar uit de blikwisselingen tussen volwassenen. Zo wordt fluistervenijn een tweede taal — en die leer je thuis, tussen de havermout en de hagelslag.
Fluistervenijn, roddelen en uitsluiting zijn van alle tijden.
Maar in een wereld vol groepsapps, likes en screenshots is het venijn moeilijker te ontwijken. Daarom moeten we kinderen leren hoe ze onderhuidse bedoelingen kunnen herkennen.Hoe ze voelen wat klopt — en wat niet. En hoe ze stevig blijven staan, ook als de groep iets anders fluistert. En dat begint met écht respect voor jezelf!
En misschien…
Misschien moeten we dat als volwassenen zelf ook weer even leren.
Op het schoolplein.
Bij het hek.
Met een glimlach. Zonder randje.
En als het even niet lukt: met een zonnebril, een diepe zucht en restjes hagelslag die langzaam uitlopen in een zompige chocoladevlek op je net nieuwe trui.
Want opvoeden is soms gewoon overleven bevlekt met chocola en een beetje zelfspot.
Speelt onderhuids venijn bij jouw dochter? Het Kindercoachcollectief Breda e.o. ontwikkelde de training #NoFilter. Vier bijeenkomsten waardoor jouw dochter weerbaarder, zelfverzekerder en met zelfrespect verder kan. Meer weten? Kijk op www.cpontdek.nl/nofilter/ of stuur me een berichtje (info@cpontdek.nl)